Laureate Prijs Pfizer: Karolien De Bosscher
Als moeder van 2 jonge kinderen (Gijs en Noor, resp. 5 en 3j), is de luxe van een onbezorgde wetenschappelijke internationale mobiliteit momenteel het kunnen rekenen op de ‘achterban’, namelijk weten dat uw kinderen in goede handen zijn. Ik heb effectief dat geluk.
Op korte termijn zijn dat wetenschappelijke conferenties of congressen (maximum een week in het buitenland), op langere termijn bilaterale akkoorden (gemiddeld 6 weken in het buitenland, beperkt tot 1 maal/jaar). Ik heb het voordeel dat mijn man ook graag reist en dikwijls combineren we de wetenschappelijke missies met een aangebreide vakantie voor het ganse gezin. Zo blijft het aanlokkelijk voor elkeen van ons. Toen Noor pas 5 maanden was en nog net te klein om ‘achter te blijven’, stemde ik toe om een maand te werken in Zuid-Afrika en ging zij daar overdag naar een creche. Voor ik kinderen had, verbleef ik ruim 2 jaar aan het Cancer Research UK Instituut in Londen. Toen hield mobiliteit vooral in dat ik veel pendelde, om het andere week-end reisde ik af naar België om mijn huidige echtgenoot te zien.
Op de vraag of ik graag reis in het kader van mijn werk, antwoord ik volmondig ja. Congressen opvolgen is van onschatbare waarde om collega’s uit hetzelfde veld te ontmoeten, en vertrouwen te winnen, want met een persoonlijk interactie krijg je zoveel meer gedaan en ontstaan vaak de interessantste collaboraties. Onderzoek doen weg van je thuislab (maar ik ben van mening dat dat evengoed kan in België, aan een andere universiteit) kan ik iedere jonge onderzoeker aanraden: je verbreedt je kennisveld aanzienlijk, je leert zelfs voor reeds gekende technieken andere truucjes van je collega’s aan de bench, maar je kan vooral ook andere, nieuwe zaken aanleren die dan weer een verrijking vormen voor als je terugkeert naar het ‘thuislab’.
Curriculum vitae
Karolien De Bosscher werd geboren op 9 december 1973 te Zottegem. Ze is getrouwd met Ram Broekaert en heeft 2 kinderen (Gijs °2003 en Noor °2005). Ze werkt in het Lab Eukaryote Genexpressie en Signaaltransductie van de Vakgroep Moleculaire Biologie aan de UGent. Haar middelbaar Onderwijs bracht ze door aan het Koninklijk Atheneum van Zottegem (1984-1991). In 1995 studeerde ze met grote onderscheiding af als Licentiate Biochemie aan de UGent. Van 1995 tot 2000 had ze een IWT-doctoraatsbursaal aan de UGent (Doctoraat: ‘Studie van het mechanisme voor genrepressie door glucocorticoïden’ (Grootste onderscheiding met de felicitaties van de jury). In haar verdere carrière was ze postdoctoraal onderzoeker met een EMBO beurs aan de Cancer Research UK te Londen (2000-2002) en is ze sinds 2002 FWO-postdoctoraal onderzoeker aan de UGent. In Juni 1995 kreeg ze de prijs voor de meest verdienstelijke studente in de Biochemie (Innogenetics). Ze was ook laureate van de Canvas Overlevenprijs, voor het beste script voor een wetenschappelijke documentaire (Oktober 2004, documentaire uitgezonden op 21 april 2005) en laureate van de prestigueuze tweejaarlijkse Pfizer prijs: 2007 (25.000 euro).