Carlo Beenakker: Science en fiction van quantumcomputers
De Engelse astrofysicus en science-fiction auteur Arthur C. Clarke heeft eens opgemerkt: "Elke voldoend ver gevorderde technologie is niet te onderscheiden van magie". Quantumcomputers zijn een voorbeeld van zo'n magische technologie. Gewone computers zijn misschien wel indrukwekkend snel, maar niet magisch. Een gewone computer werkt in wezen niet anders dan een simpel telraam. De informatie is opgeslagen in eenheden, bits, die de waarde 0 of 1 kunnen aannemen. Daar wordt mee geschoven, zoals in een telraam, hoewel veel sneller. In een quantumcomputer maakt men gebruik van eenheden die tegelijkertijd 0 en 1 kunnen zijn. (Men spreekt van quantumbits, kortweg qubits.) Deze ogenschijnlijke tegenstrijdigheid is mogelijk dankzij de wondere wetten van de quantumfysica. De quantumfysica is al een eeuw oud, maar we zijn nu pas aan het leren hoe we die theorie kunnen toepassen op de verwerking van informatie. Een quantumcomputer zou problemen kunnen doorrekenen die op een gewone computer in miljoenen jaren nog niet zouden zijn opgelost.
Curriculum vitae
Carlo Beenakker (48) promoveerde in 1984 aan de Leidse Universiteit en was zes jaar in dienst van Philips' Natuurkundig Laboratorium in Eindhoven. Sinds 1991 is hij hoogleraar in Leiden, werkzaam op het Instituut-Lorentz voor theoretische natuurkunde. Zijn onderzoek aan de elektrische geleiding in nanostrukturen werd eerder onderscheiden met de Koninklijke/Shell-prijs (1993), NWO-Spinoza-premie (1999) en de Akzo/Nobel Science Award (2006). Beenakker is lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen.